ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยผูกพัน
ได้ร่วมทางกันจนสุดหนทาง !
ขอบคุณนะ ที่เรายังยิ้มให้กันได้ เวลามันเยียวยาความสัมพันธ์เราแล้ว


ฉันเข้าใจเหตุผลจากที่เธอเคยบอกแล้วว่า..
เมื่อคนเราสองคนรักกัน เปรียบเสมือนเส้นด้ายสองเส้นที่ทั้งสองถือเอาไว้


เมื่อต่างคนคนต้องการความรักมากเกินไป
ก็เหมือนกับต่างคนต่างดึงเส้นด้ายเส้นนั้น ยิ่งดึงมากเท่าใด
เส้นด้ายก็จะตึงและขาดไปในที่สุด


ความรักของ “เรา” ก็คงจะเป็นเหมือนเส้นด้ายทั้งสองสมมุติฐาน
เพราะว่าเราปล่อยปะละเลยกันมากเกินไป
เมื่อเธออยู่ในสภาวะ “อยากรู้ แต่ไม่อยากถาม”


แต่เราสองคนต่างต้องการให้ใส่ใจกันและกัน ทั้งๆ ที่มีโอกาสเป็นฝ่ายที่ “ให้”
แต่เราสองคนเลือกที่จะเป็นฝ่ายต้องการ “รับ” มากกว่า “ให้”
ความผิดไม่ใช่ที่เราทั้งสองไม่มี “เวลา”


แต่เป็นเหมือนกับว่าเรา ไม่เป็นฝ่ายเข้าหากันและกันมากกว่า
เราทั้งสองคนจึงต้องจบแบบนี้...


บอกแล้วว่าเธอจะเจอคนที่ดีกว่า
ทางใหม่ของเราคงต้องทำให้ดีกว่าเดิม จะช่วยภาวนาให้เขารักเธอซะที!
ให้เธอนั้นได้จำว่า ครั้งหนึ่งเรานั้นเคยรักกัน
เรานั้นเคยได้พบกัน แม้ว่ามันจะหมดไป


ขอบคุณนะยาย' ที่ยังคอยให้คำปรึกษา
คอยดุด่า คอยห่วง ไอ่ทวดคนนี้ !
ขอโทษที่วันนั้นทำให้เธอต้องเจ็บ ขอโทษที่ต้องโกหกเธอ
ขอโทษนะชาร์เพรย์..ที่ต้องบอกว่า
ต้นไม้นั้น มันตายลงไปพร้อมกับรักเรานานแล้ว :(

ขอบคุณเหมือนกันทวด" ที่ยังอยุข้างๆๆกัน
แม้สถานะจะเปลี่ยน แต่เรายังสามารถยิ้มให้กันได้
เรายังทะเลาะกันได้เหมือนเดิม
แม้ตอนนี้จะไม่เหมือนตอนนั้น แต่สำหรับยาย'
มันไม่มีอะไรขาดหายเลย
ขอบคุณจริงๆ นะ ^_______________________^